Harry van Sleeuwen: In Memoriam

 

Op 12 juni jongstleden is Harry van Sleeuwen op 85-jarige leeftijd overleden. Harry is geboren in Veghel. Hij kreeg op de middelbare school les van de Broeders van Maastricht. Die inspireerden hem zo dat hij naar de kweekschool van deze orde in Maastricht ging. Hij heeft als Broeder Renato nog 4 jaar gewerkt op de Don Sarto-school in Heerlen, maar moest toen de orde verlaten; iets wat hem altijd pijn heeft gedaan.

In Nieuw Vennep (Haarlemmermeer) was hij weer onderwijzer en daar heeft hij zijn vrouw Marijke Raaphorst leren kennen. Ze trouwden en kregen twee zonen: Philip en Falco. Begin 70-er jaren keerde het gezin terug in Heerlen, waar ze op de Schelsberg gingen wonen. Door omstandigheden werd Harry echter vrij snel afgekeurd en kwam hij in een burn-out terecht.

Geen betaald werk meer hoeven doen, heeft ook zijn maatschappelijke voordelen: door de pastoor van Sint-Antonius van Paduakerk van de parochie van De Vrank – Beersdal werd hij gevraagd om vrijwilligerswerk te doen. Deze parochie werd bediend door de Orde van de Franciscanen of Minderbroeders waar hij zich erg verbonden mee heeft gevoeld. Zo had Harry altijd zijn Tau-kruisje om (een kruis in de vorm van een hoofdletter T, dat Franciscus gebruikte als handtekening).

Voor de parochie en de buurt deed Harry veel vrijwilligerswerk maar hij zette zich onder andere ook in voor de vernieuwing van de Rooms Katholieke kerk, Acht Meibeweging, de Franciscaanse beweging en de Franciscaanse Vredeswacht, de Dekenale raad, de Oecumene en de Raad van Kerken in Heerlen en Parkstad-Limburg, en Amnesty International. Hij heeft de Raad van Kerken en Amnesty International jarenlang vertegenwoordigd in HeerlenMondiaal. Ook was hij drijvende kracht achter de organisatie van het Oecumenisch avondgebed, dat vaak in het teken van ‘vrede’ stond en diverse stiltekringen in het winkelcentrum van Heerlen. Alles bij elkaar enkele tientallen jaren zinvolle activiteiten.

De onderwijzer is in hem blijven voortleven. Wellicht met iets te veel woorden, kwam hij op voor wat hem dreef voor rechtvaardigheid en vrede.

Na het sluiten van de kerk van de Vrank – Beersdal is Harry steeds minder vrijwilligerswerk gaan doen. De laatste jaren beperkten ook lichamelijke ongemakken hem steeds meer. En op een gegeven moment kwam er ook de dementie. Toen thuis verzorgen niet meer ging, moest Harry sinds 2024 worden opgenomen in Verpleeghuis Bergweide.

We wensen Marijke, Philip en de rest van de familie van Sleeuwen – Raaphorst heel veel sterkte toe met het verwerken van verlies en het verdriet door het overlijden van Harry. Het mag jullie tot troost strekken dat hij in de geest van Franciscus van Assisië heel positief in het leven heeft gestaan.

Bijmengen van groen gas heeft vervelende nadelen: reacties op het betoog

 

Opiniebijdrage 'Bijmengen van groen gas heeft vervelende nadelen': enkel reacties.

Het is op zich natuurlijk aardig dat het 'betoog' van mij in Dagblad De Limburger met als titel 'Bijmengen van groen gas heeft vervelende nadelen door gebruik van mest als grondstof' in de krant een vervolg heeft opgeroepen. Dat de LLTB het weer nodig vond om op mijn betoog te reageren, geeft ook extra voldoening.

'Weer' omdat dit afgelopen februari-maart met mijn 'betoog' over de Zuid-Limburgse akkerbouw ook het geval was. En de LLTB, bij monde van de bestuursleden Fons Kersten en Theo Coumans, reageren op een bijna te verwachten wijze. Zie hun betoog 'Groen gas verdient een eerlijker debat, verdacht maken mest als grondstof helpt niet' hieronder.

Het is positief dat ze de inhoud van mijn opiniebijdrage niet zwaar bekritiseren. Maar ze plaatsen het in een veel te breed kader, alsof ze van mijn ook verwachtten dat ik 'de hele landbouwproblematiek' inclusief alle zegeningen, behandel in de 600 ter beschikking staande woorden. Nee, ik heb slechts zoals de titel ook duidelijk aangeeft, een beperkt onderwerp. Een daarbij heb ik de voordelen van het bijmengen, zijnde de CO²-balans en het klimatologische aspect ook voldoende aandacht gegeven. 

Er was geen instemming van de LLTB met de algemeen erkende problemen van de intensieve veehouderij en de noodzaak van inkrimping. En dat blijven ontkennen is niet bevorderlijk voor het vinden van echte oplossingen.

De problemen versluieren om zo hun verdienmodel te beschermen blijkt ook uit de verwijzing naar de akkerbouw, terwijl het even noodzakelijk is dat die ook moet worden omgevormd, mede vanwege het (overmatig) gebruik van de mest uit de intensieve veehouderij. 

De LLTB heeft het over 'kringloopstromen'. De 'Nederlandse kringloop' is echter verre van een kringloop. De 'kringloop' is niet gesloten vanwege de export van vlees(producten) maar ook de (grote) importen van veevoer. Het mestoverschot is daar een belangrijk gevolg van. 

Meer in het verlengde van mijn betoog en daarmee ook kritisch op de reactie van de LLTB is de ingezonden brief van Alex Mans op 18-6-23 in DDL. Zie hieronder. 

Petitie: ‘Stuur Jezidi’s niet terug, de situatie in Irak is voor hen niet veilig’.

 

Petitie: ‘Stuur Jezidi’s niet terug, de situatie in Irak is voor hen niet veilig’.

Graag breng ik de petitie: ‘Stuur Jezidi’s niet terug, de situatie in Irak is voor hen niet veilig’ van De Goede Zaak onder uw aandacht – https://actie.degoedezaak.org/petitions/stuur-jezidi-s-niet-terug-de-situatie-in-irak-is-voor-hen-niet-veilig. Deze petitie beoogt een beter asielbeleid te bewerkstelligen voor de naar Nederland gevluchte Jezidi’s. Momenteel hebben ± 2.500 Jezidi’s in de asielprocedure een onzekere toekomst. Wij vinden dat deze Jezidi’s blijvend bescherming in Nederland moeten krijgen.

Zoals u waarschijnlijk wel weet, zijn Jezidi’s een etnische en religieuze minderheid uit Irak die in 2014 slachtoffer werden van genocide door ISIS — een genocide die in 2016 door de Europese Unie en ook door Nederland in 2021 is erkend. Bovendien hebben Jezidi’s als religieuze minderheid door de eeuwen heen te maken gehad met vervolging en uitroeiing/vernietiging. De gevolgen hiervan werken tot op de dag van vandaag door: velen lijden aan trauma’s en aanhoudende gevoelens van onveiligheid en angst.

Duizenden Jezidi’s leven nog altijd in ontheemding, vaak in kampen in de Koerdische regio in Irak. Een veilige en duurzame terugkeer naar hun oorspronkelijke woongebieden zoals Sinjar, is voor veel Jezidi’s nog altijd niet mogelijk. Door aanhoudende onveiligheid, het ontbreken van effectieve bescherming, politieke instabiliteit en geen waardige en duurzame voorzieningen en leefomstandigheden, is terugkeer voor de meeste Jezidi’s geen reële optie.

Ook internationale organisaties, zoals UNHCR en Amnesty International, bevestigen dat de huidige omstandigheden een veilige en duurzame terugkeer niet toelaten. Ontheemdenkampen bieden geen volwaardig of veilig alternatief, noch voor volwassenen, noch voor kinderen. Terugsturen naar deze kampen is zelfs strijdig met elementaire mensen- en kinderrechten.

Voor meer informatie over de situatie waarin de Jezidi’s verkeren, verwijzen we naar de website https://www.heerlenmondiaal.nl/petitie-jezidis/  en de Facebook-pagina van Ezidi Rights NL https://www.facebook.com/profile.php?id=61585874913657

Ondanks het feit dat Jezidi’s slachtoffers zijn van genocide, worden zij in het huidige Nederlandse asielbeleid niet langer als risicogroep erkend, wat leidt tot meer afwijzingen en toenemende onzekerheid. Het huidige beleid sluit hiermee niet aan bij de feitelijke situatie en voldoet niet aan de internationale verplichtingen van Nederland, waaronder het in vele verdragen opgenomen beginsel dat vluchtelingen niet teruggestuurd mogen worden naar een land waar zij bang moeten zijn voor vervolging door ras, godsdienst of politieke overtuiging (het beginsel van non-refoulement).

De petitie roept de Nederlandse overheid op om deze situatie opnieuw te beoordelen, de specifieke kwetsbaarheid van de Jezidi’s te erkennen en te zorgen voor een zorgvuldig en rechtvaardig asielbeleid, met inachtneming van de uitspraken van de UNHCR en Amnesty International en de naleving van de Rechten van de Mens en het Kind.

Nederland heeft een lange traditie in het beschermen van Mensenrechten. Ook nu deze traditie door maatschappelijke ontwikkelingen en (andere) politieke keuzes onder druk staat, is het noodzakelijk dat Nederland zijn rug recht houdt. We moeten de universele waarden van rechtvaardigheid en medemenselijkheid handhaven.

Juist daarom is het van groot belang dat ook het asielbeleid in overeenstemming blijft met de actuele realiteit en de kwetsbare positie van groepen die slachtoffer zijn geweest van ernstige vervolging en geweld.

 Wij roepen dan ook met deze petitie de leden van de Vaste Commissie voor Asiel en Migratie van de Tweede Kamer, in het bijzonder de woordvoerders Asielbeleid van de verschillende fracties, alsmede de minister van Asiel en Migratie Bart van den Brink op om het asielbeleid ten aanzien van Jezidi’s in Nederland te verbeteren. We verwachten dat we de petitie medio september kunnen aanbieden.

Wij verzoeken uw organisatie om deze petitie mee te ondertekenen én er bekendheid aan te geven bij uw achterban en netwerk bijvoorbeeld via uw (e-mail)nieuwsbrief of sociale media.

Namens HeerlenMondiaal, het Platform Vluchtelingenbelangen Zuid-Limburg en verschillende organisaties van de Jezidi's,

Harrie Winteraeken

Bijmengen van groen gas heeft vervelende nadelen. Het Betoog DDL 15-6-26.

 Opiniebijdrage 'Bijmengen van groen gas heeft vervelende nadelen', gepubliceerd in Dagblad De Limburger van 9-6-2026:

Bijmengen van groen gas heeft vervelende nadelen.

 

Bijmengen van groen gas heeft vervelende nadelen.

Vanaf 2027 is er een wettelijke verplichting voor het bijmengen van ‘groen gas’ bij het ‘aardgas’ dat de meeste energiemaatschappijen leveren. De huidige productie groen gas is ± 300 miljoen m³ per jaar. De bijmenging moet groeien naar ± 20% in 2031 ofwel naar ± 840 miljoen m³ groen gas. En dat betekent logischerwijze dat de productie van groen gas fors moet groeien. Groen gas heeft een groot voordeel boven fossiel gas omdat het deel uitmaakt van een korte CO2-cyclus: planten slaan via fotosynthese koolzuur uit de lucht op in organisch materiaal dat via een korte kringloop wordt omgezet in biogas. Bij het verbranden van dit groene gas komt de CO2  weer in de lucht. In tegenstelling tot fossiel gas komt er dus geen oude CO2 vrij en draagt het dus niet bij aan de totale hoeveelheid CO2 in onze atmosfeer en daarmee aan het broeikaseffect en de klimaatverandering.

Groen gas wordt gemaakt door vergisten van biomassa, waaronder landbouwafval, zoals mest en organisch afval maar ook met speciaal ervoor geteelde energiegewassen zoals maïs (de toenemende teelt van energiegewassen slaat overigens net zoals het telen van diervoedergewassen een deuk in het door de agrarische sector overdreven gecultiveerde imago van ‘voedselveiligheid’). Andere bronnen voor groen gas zijn groente-, fruit- en tuinafval en het groenafval dat vrijkomt bij het onderhoud van onze groene omgeving (bladeren, snoeiafval). 

Aan de meeste biogrondstoffen voor groen gas kleven weinig bezwaren, maar dat geldt niet voor het gebruik van mest. Er is een groot mestoverschot. Men wil dan ook veel meer groen gas produceren door dierlijke mest, deels aangevuld met maïs, te vergisten. Het aantal mestvergistingsinstallaties zal dus de komende jaren nog fors groeien. En dat kan door de bijmenging van groen gas uit mest voor de veehouders financieel aantrekkelijk te maken. Zo wordt hun mestoverschot verkleind, maar niet door de hoeveelheid mest te verminderen op de wijze die het meest gewenst is, namelijk door de intensieve veehouderij fors te verkleinen. 

Door de bijmenging van groen gas dreigt het gas voor huishoudens duurder te worden. Begin 2024 werd door toenmalig minister voor Klimaat en Energie, Rob Jetten, de prijsstijging geschat op 12 tot 17 cent per m³ in 2030. Dat zijn toch al gauw enkele tientallen euro’s per maand. Voor mensen die in een slecht geïsoleerd huis wonen en nu al te maken hebben met energiearmoede, worden de problemen dus nog groter. 

En we gaan via de gasprijs ongewild meebetalen aan het oplossen van het afvalprobleem van de intensieve veehouderij. En dus ook aan de instandhouding van de intensieve veehouderij. Dat is gezien de controversiële gangbare intensieve veehouderij, met al zijn negatieve aspecten, toch moeilijk te verteren, zeker als je die vleesproducten niet meer wil kopen. 

Door deze kosten deels af te wentelen op de samenleving, kan de vleesprijs laag blijven en dus marktvoordeel opleveren. 60% van de Nederlandse vleesproductie wordt geëxporteerd. En dan heeft de veehouder geen last van een ‘Beter Leven-keurmerk’ van de Dierenbescherming. Het afwentelen van een deel van de kosten of de negatieve effecten van de landbouw op de samenleving is een truc die de landbouw overigens vaker toepast (stikstofproblematiek, teruggang van de biodiversiteit). 

Waar we maatschappelijk de keuze maakt hebben om de intensieve veehouderij te verkleinen, blijkt de goedbedoelde klimaatmaatregel van de bijmenging van groen gas daar dus gedeeltelijk strijdig mee te zijn. We hebben al eerder een dergelijke ‘vergroening’ gezien: de bijmenging van biobrandstoffen in fossiele brandstof zoals benzine (E10) of diesel (B7). Echter, ook dit had een fors nadeel: er was zoveel extra palmolie en bio-ethanol nodig, dat er veel tropisch regenwoud voor werd gekapt.

Dergelijke bijmengingen zijn dus eigenlijk voor een deel van de ‘regen in de drup’. De echte oplossing voor het verminderen van de CO2-uitstoot is het rigoureus verminderen van het gebruik van fossiele brandstoffen door energiebesparing. Niet alleen om de klimaatverandering tegen te gaan, maar ook om minder afhankelijk te zijn van een deel van de landen waar deze brandstoffen vandaan komen.

Oorspronkelijke tekst, aangeboden als opiniebijdrage aan Dagblad De Limburger.