Lid commissie Cultuur bekijkt ‘ingelijste verf’.

Lid commissie Cultuur bekijkt ‘ingelijste verf’.

Ik moet me nog inwerken in het werkveld van de Statencommissie Cultuur, Welzijn en Leefbaarheid. Vandaar dat ik deze zomer een vierdaagse culturele reis heb gemaakt naar Londen.  Een zeer leerzame stedentrip. Het hoofddoel was het bestuderen van de Britse biercultuur die zich momenteel sterk moderniseert. We (mijn twee broers en ik) zijn daarvoor twee avonden naar het Great British Beer Festival geweest. Ons leek ’s avonds beter, omdat een bezoek ’s middags wellicht ertoe zou kunnen leiden dat we daarna maar een zeer beperkt avondprogramma zouden hebben.

En zodoende was er ook door de dag nog voldoende tijd voor andere kunst en cultuur. We hebben onder andere een wereldcultuurerfgoed (Greenwich), vier musea en een tentoonstelling bezocht. De tentoonstelling was van vehikels die zijn gebruikt bij achtervolgingen in James Bondfilms. Met achter de auto, helikopter, motor, ski’s en van alles dat op het water drijft, de betreffende filmfragmenten. Gewoon heel erg leuk en ook nogal wat nostalgie.

De musea waren the National Gallery aan Trafalgar Square, the National Maritime Museum met het ernaast gelegen Queens House in Greenwich en the Imperial War Museum (zonder de imperialistische oorlogen, maar wel met veel WO1 en WO2).

De musea waren stuk voor stuk zeer indrukwekkend. Prachtig was de National Gallery. Onvoorstelbaar groot. De ene zaal meesterwerken na de andere. Je raakt er gewoon de weg kwijt. Nu moet ik bekennen dat we nogal met verschillende snelheden een museum bezoeken. Ik hoor bij de langzame categorie om dat ik het liefst alle bordjes wil lezen en filmpjes wil zien. Mijn jongste broer loopt wat sneller langs al die ‘ingelijste verf’.

Hieronder een niet geheel aselecte één promille selectie: zelfportretten van de 34- en de 63 jarige Rembrandt van Rijn (1606-1669): 

en een Johannes Vermeer, ± 1670: jonge vrouw aan het virginaal (een soort klavecimbel en dat is weer een ouderwetse piano).

Dat hing daar zomaar en daar loop je dan ook zomaar binnen. Want deze musea zijn gratis toegankelijk! (Behalve dan de bijzondere tentoonstellingen.) Gratis toegang is toch wel een mooie aanbeveling. Het was er druk. Ze zijn doordat ze gratis zijn zonder drempel voor iedereen toegankelijk. Echt openbaar kunstbezit. Daarmee bezitten ze grote aantrekkingskracht. Hiermee laat ook de stad Londen als geheel een positieve indruk achter. Het zijn behalve in ons geval the Queens House ook allemaal grote musea waarin je vele uren kan rondlopen. Als een museum gratis is, dan kom je er ook graag nog eens (voor een uurtje) terug.

Zou dat ook voor Limburg wat zijn: gratis Limburgse musea? We kennen natuurlijk het museumweekeinde, waarin musea stellig veel meer bezoekers hebben dan een normaal weekeinde.  En de museumjaarkaart waarmee frequente museumbezoekers afhankelijk van het aantal bezoeken per jaar meer of minder korting hebben. Maar veel meer mensen zouden wellicht vaker een museum bezoeken als de (hoge) toegangsprijs geen ontoegankelijke burcht van het museum zou maken?

Zou het hoofddoel van veel musea, namelijk het hebben van veel bezoekers, niet veel makkelijker worden bereikt? En wat is dat de samenleving waard? Wat zou dat kosten? Maar ook opbrengen, want meestal laat de museumbezoeker in de stad toch wel wat geld achter.

20 september markt/manifestatie Heerlen in de Wereld, de Wereld in Heerlen

Persbericht

Heerlen in de Wereld, de Wereld in Heerlen

Nieuwe locatie: kruising Promenade – Honigmannstraat!

Op zaterdag 20 september van 10.30 tot 16.30 uur vindt weer de jaarlijkse markt en manifestatie ‘Heerlen in de Wereld, de Wereld in Heerlen’ plaats en wel op de kruising en omgeving van de Promenade en de Honigmannstraat in het winkelcentrum van Heerlen.

Ook dit jaar vraagt een groot aantal plaatselijke groepen, gedeeltelijk verenigd in HeerlenMondiaal, aandacht voor thema’s als vrede, mensenrechten, armoedebestrijding, milieu en ontwikkelingsproblematieken. Dat gebeurt door middel van kleurige informatiekramen. Op het centrale podium vindt gedurende de hele dag een gevarieerd cultureel programma plaats.

De manifestatie staat in het teken van de Millenniumdoelen die in 2000 door de Verenigde Naties zijn opgesteld. ‘Heerlen in de Wereld, de Wereld in Heerlen’ heeft tevens als doel om inwoners van Parkstad Limburg te tonen waar deze lokale organisaties mee bezig zijn.

De volgende organisaties hebben op 20 september een eigen marktkraam:

1.    Aman-Iman

2.    Amnesty International

3.    Dekenaal Missionair Beraad Heerlen-Landgraaf

4.    Moedercentrum De Heksenketel

5.    Fietsersbond afd. Parkstad-Limburg

6.    Harambee, opleiding voor jongeren in Kenia

7.    Indianen in Brasil

8.    Instituut voor natuureducatie en duurzaamheid, IVN afdeling Heerlen

9.    Raad van Kerken Parkstad Limburg

10. Stichting Loop naar de pomp

11. Stichting Iraakse Cultuur en Maatschappij Parkstad ICMP

12. Stichting Solidariteitscomité Afghanistan Nederland SCAN

13. Stichting Vlot, hulp aan vluchtelingen en asielzoekers

14. Transition Town Parksjtad

15. Vredesburo

16. Vredesplatform Heerlen

17. Wereldwinkel Landgraaf

18. Werkgroep Heerlen Millenniumgemeente

19. Werkgroep Latijns Amerika

 

Gedurende de markt / manifestatie zijn op en voor het podium op de kruising de volgende optredens:

10.45 – 11.15: Kumpo percussie

11.30 – 12.00: Koperkwartet

12.15 – 13.00: Muziekgroep SHIZAZ

13.15 – 14.00: Djembé workshop Robin en Kristy Zalm

14.15 – 14.45: Drumfanfare De Trommelaere van Herle

15.00 – 15.45: Trio Laroche

15.45 – 16.30: Linda Klinkers, easy listening muziek

Omdat onze markt en manifestatie dit jaar midden in het voetgangersgebied is, verwachten we dat veel mensen even zullen stilstaan bij de optredens en de marktkramen. De ‘toestanden in de wereld’ geven ook alle reden om even bij stil te staan.

Bezoekers van het winkelcentrum zijn dan ook van harte uitgenodigd om er eens langs te lopen voor informatie, het kopen van de ‘eerlijke’ producten of gewoon een praatje te maken met een van de enthousiaste standhouders. Uiteraard kan men lid worden van de zich presenterende organisaties of van HeerlenMondiaal.

Het gezamenlijke motto van ‘Heerlen in de Wereld, de Wereld in Heerlen’ is: ijveren voor een wereld die soms mooi is, soms ook lelijk, soms beangstigend of spannend of juist vertrouwd, veilig, maar in ieder geval een wereld om zorgvuldig mee om te gaan, een wereld die het waard is om gezien te worden. Voor die wereld voelen wij ons mede verantwoordelijk, ieder op zijn of haar manier. Samen willen we die wereld onder de aandacht brengen, want we hebben er maar één.

Tot ziens op 20 september! U bent van harte welkom!

4-9 12de Café Mondiaal: over vreemdelingenbeleid en wat te doen.

Heerlen, 18 augustus 2014

Persbericht

Café Mondiaal, 12^de aflevering.

Donderdag 4 september, aanvang 19.30 uur.

Café Pelt, Pancratiusplein 48, Heerlen.

Over vreemdelingenbeleid en wat te doen.

Café Mondiaal op donderdag 4 september heeft als thema het vreemdelingenbeleid in Nederland. Pol Verhelle van de Stichting Vlot zal een korte inleiding houden om daarmee de meningsvorming  en discussie op gang te trekken. Hij zal een aantal vragen inbrengen over dit vrij lastig maar wel actueel belangrijk  maatschappelijk vraagstuk:

·         is het huidig vreemdelingenbeleid inhumaan of juist veel te soepel?

·         Is de huidige wet en regelgeving  doorgeslagen naar eindeloze juridische procedures of hebben we het in Nederland in vergelijking met andere landen prima geregeld?

·         Is het verstandig als Europa de buitengrenzen flink afsluit voor de massale overtocht van economische vluchtelingen?

·         Is het terecht wanneer mensen uitgeprocedeerd zijn, ze zelf verantwoordelijk zijn voor hun terugkeer?

·         Hebben illegaal in Nederland verblijvende vluchtelingen geen recht op onderdak en leefgeld?

·         Mogen jongeren die tot hun 18e jaar zijn opgevangen maar hier niet mogen blijven, in detentie gezet worden?

·         Is het vreemdelingenbeleid veel te duur en heeft het geen/onvoldoende draagvlak?

·         Wanneer mensen een status hebben gekregen maar te weinig integreren, de taal            gebrekkig spreken of te passief zijn op de arbeidsmarkt, kunnen ze hun status verliezen of een flinke korting op hun uitkering krijgen. Is dat terecht of niet? 

Pol Verhelle zal over de bovenstaande vragen wat feitelijke gegevens aanreiken. Aan de hand van een en ander kan iedereen zijn inbreng hebben. Het gaat er daarbij niet om wie gelijk er zou hebben, veeleer om samen te zoeken naar de nuances. Daarbij streven we ernaar dat het optreden van zowel de overheid als van hulpverleende organisaties zoals de Stichting Vlot beter wordt begrepen.

Achtergrondinformatie

•       Deze aflevering van Café Mondiaal wordt georganiseerd door HeerlenMondiaal in samenwerking met Stichting Vlot.

Voor meer info over de Stichting Vlot: zie www.stichtingvlot.nl

•       Café Mondiaal beoogt verdieping te geven aan inhoudelijke thema’s, die betrekking hebben op mondiale problemen: ontwikkelingsproblematiek, verdeling armoede en rijkdom, vredesvraagstukken, klimaat- en milieuproblemen. De bijeenkomsten bestaan behalve uit een korte inleiding, vooral uit gesprek en discussie. Er wordt over het

algemeen geen gebruik gemaakt van ‘ingevlogen deskundigen’, maar alle aanwezigen krijgen desgewenst de gelegenheid om hun zegje te doen. De bijeenkomsten zijn zelf niet specifiek gericht op resultaat, maar men kan wel inspiratie en motivatie opdoen om met een bepaald thema aan de slag te gaan.

•       Café Mondiaal is normaal gesproken de eerste donderdag van de maand in café Pelt.

•       Voor meer informatie over deze Café Mondiaal kunt u terecht bij Pol Verhelle of Harrie Winteraeken.

Met vriendelijke groeten,

Pol Verhelle en Harrie Winteraeken

Apple aanspreken op slechte arbeidsomstandigheden.

Apple aanspreken op slechte arbeidsomstandigheden.

Een dikke maand geleden kreeg ik van mijn werk een nieuwe telefoon (in bruikleen): een Apple iPhone 5. Sjiek dingetje, wel even wennen, maar het kan veel meer dan ik nu denk nodig te hebben. Enkele weken later kreeg ik van de provincie een iPad (ook in bruikleen). Ook sjiek. En ik heb er de eerste centimeter papier en enkele tientallen postzegels al mee uitgespaard.

En dan staat er donderdag 17 juli in onze Limburgse kranten dat de Inspectie Sociale Zaken en Werkgelegenheid (voorheen Arbeidsinspectie) is gestart met controles bij het bedrijf Pegatron in Breda. Pegatron repareert in opdracht van Apple iPhones uit de halve wereld. De arbeidsomstandigheden in de Bredase vestiging zijn ver beneden de maat. De rechten van de medewerkers, die vooral afkomstig zijn van uitzendbureaus zijn, moeten een geheimhoudingsverklaring ondertekenen. Vakbonden staan buitenspel en intern klagen betekent einde contract. Niet van deze tijd.

Pegatron heeft zijn oorsprong in Taiwan. Het bedrijf kwam vorig jaar ook al in opspraak vanwege belabberde arbeidsomstandigheden. In een Chinese vestiging van Pegatron overleed november vorig jaar de 15-jarige Shi Zhaokun aan een longontsteking. In de eerste drie weken dat hij meewerkte aan de productie van iPhones 5c heeft hij 79, 77 en 75 uur gewerkt. Daarna melde hij zich ziek.

In juli 2013 verscheen over drie Chinese vestigingen van de Taiwanese Apple-leverancier al een rapport van China Labor Watch, een in de Verenigde Staten gevestigde mensenrechtenorganisatie. Ze ontdekten er 86 overtredingen van de Chinese wetgeving, die internationaal toch al niet als bijzonder streng geldt. Op de werkvloer was onder meer sprake van kinderarbeid, discriminatie, verplicht overwerken en te lange werkdagen, slechte arbeidsomstandigheden en veiligheidsovertredingen.

Volgens de directeur van China Labor Watch is Pegatron nog erger dan Foxconn. Foxconn is het bedrijf dat voorheen veel voor Apple werkte. Het werd berucht vanwege de vele zelfmoorden. Aldus Limburgs Dagblad en Dagblad De Limburger.

Apple dus. Ik kijk nu met andere ogen aan tegen mijn iPhone en iPad. Uitgerekend Apple. Dat bedrijf dat zo’n hoge standaarden zegt na te streven. Waarvan eigenaren aan grootschalige liefdadigheid doen. Waar op het hoofdkantoor zo modern gewerkt wordt. Apple is een van de rijkste en winstgevendste bedrijven ter wereld. Een voorbeeldig bedrijf. Althans dat houden ze ons voor.

Men maakt zich de laatste tijd wel meer druk over arbeidsomstandigheden en ketenaansprakelijkheid bij producten in onze winkels. Denk aan de kledingindustrie in veel Aziatische ontwikkelingslanden. Hier en daar lijkt bij deze bedrijven enig bewustzijn te ontstaan dat het zo niet langer kan. De eerste verbeteringen zijn geconstateerd.

Wat heeft Apple het in verhouding veel gemakkelijker dan de kledingproductie die plaatsvindt bij ontelbare bedrijven, ateliers en thuiswerkers. Apple heeft slechts enkele producten en producenten waar ze hoge eisen stellen aan de wijze waarop die producten foutloos worden gemaakt. Daar moet toch controle mogelijk zijn dat ook de overige arbeidsomstandigheden aan de maat zijn. Want wantoestanden zoals hierboven beschreven heeft Apple toch niet nodig om economisch te overleven?

Consumenten kunnen Apple onder druk zetten om het blazoen op te poetsen. Dat brengt mij bij ‘maatschappelijk verantwoord ondernemen’. Veel bedrijven en overheidsinstellingen willen ook op deze wijze verantwoording afleggen over hun functioneren. Daar hoort ook de keten van inkoop van producten bij en de keuze voor het ene of het andere product. Beantwoordt het product niet alleen aan technische specificaties, maar is het ook een ‘schoon’ product? Is het geproduceerd zonder milieuvervuiling, hebben medewerkers een redelijk loon en beantwoorden de arbeidsomstandigheden tenminste aan de wettelijke eisen?

Het is voor consumenten en inkopers ondoenlijk om dat allemaal voor ieder product zelf uit te zoeken. Want wie zegt dat bijvoorbeeld Samsung zoveel beter is dan Apple? Maar samen moet dat kunnen. Via consumentenorganisaties, vakbonden en onafhankelijke onderzoeksorganisaties zoals het hierboven genoemde China Labor Watch. Dergelijke organisaties moeten hiervoor in de gelegenheid worden gesteld. Ze hebben steun nodig zonder hun onafhankelijkheid aan te tasten. Publiciteit over misstanden en dan daarnaar handelen door consumenten, bedrijven en overheden moeten verbeteringen bewerkstelligen. Als de betreffende bedrijven zoals in dit geval Apple, niet snel uit zichzelf al orde op zaken stellen.